Ervaringen vrijwilligerswerk en leven Ecuador, Zuid-Amerika

Ecuador verenigt zich na nationale ramp

Initiatiefnemers Aldert Schriemer en Jesse van de Woestijne schrijven beurtelings een column over passie, dromen en ervaringen. Wat serieus geneuzel met een humoristische noot in een vaste rubriek: Loco Dreamers.

Er is al veel gezegd en geschreven over de aardbeving die op 16 april om 18.58 uur lokale tijd het hart van de Ecuadoraanse kustregio trof. De teller staat inmiddels op 660 doden, 32 vermiste personen en meer dan 5000 gewonden. Duizenden mensen verloren bovendien huis en haard en brengen de dag door in een geïmproviseerd tentenkamp.

Toen ik nog in Nederland woonde las ik nieuwsberichten over dergelijke natuurrampen ook wel, maar legde ik het al snel weer naast me neer. Hetzelfde geldt trouwens voor de afgelopen jaren in Ecuador. Ik heb hier wel eens vaker een aardbeving meegemaakt, maar vaak dacht je dan dat er een te zwaar beladen vrachtwagen langsreed en las je er een dag later een klein berichtje over in de lokale krant. Bevingen met alleen wat materiële schade, vergelijkbaar met die in de provincie Groningen.

Dit was andere koek. Ondanks dat ik relatief ver van het rampgebied afzat – Quito ligt op zo’n 190 km van het epicentrum – was de beving ook in de hoofdstad enorm goed te voelen. Zo goed zelfs, dat mijn vrouw en ik besloten om met de kinderen zo snel mogelijk de straat op te gaan. De buren deden hetzelfde. In de supermarkt achter huis hoorden we gegil en geschreeuw en de beving hield onwerkelijk lang aan. Toch konden we er wel om lachen; we dachten dat het epicentrum bij Quito lag en dus viel het allemaal best wel mee. Toen belde mijn schoonmoeder, die aan de andere kant van het land woont, ons in paniek op. ‘’Is alles in orde met jullie? We zijn net getroffen door een zware beving!’’ Dat kon maar één ding betekenen: heel het land had het gevoeld en dit betrof een beving van jewelste.

De dagen erna ging het maar over één ding. Je hoefde het nieuws maar aan te zetten of je zag dood en verderf. Toch vond ik dat de hulpkaravaan verrassend snel op gang kwam. Nog dezelfde nacht waren reddingswerkers bezig om in het puin naar overlevenden te zoeken en gewonden zo snel mogelijk in veiligheid te brengen. Ook normale burgers droegen massaal hun steentje bij. Als je de supermarkt inliep zag je overal winkelwagentjes vol met water, toiletpapier, luiers, conserveerbare voedingsmiddelen en andere materialen en producten waar men in het rampgebied behoefte aan had. Overal zag je de bereidwilligheid om te helpen. Ik heb Ecuador nog nooit zo verenigd gezien.

Nu we ruim twee weken verder zijn is er langzaam maar zeker ook weer ruimte voor andere nieuwsberichten en pakt iedereen zijn dagelijks leven weer op. Ook aan de kust. Mensen gaan weer verder met hun leven en de beving raakt langzaam maar zeker in de vergetelheid. Tegelijkertijd lopen er aan de kust duizenden kinderen rond die niet naar school kunnen, maken getroffen mensen zich dagelijks zorgen over wat ze vandaag gaan eten en drinken en heerst er veel onzekerheid over de toekomst. Het zal jaren duren voor Ecuador er weer enigszins bovenop komt.

Gisteren sprak ik met Patricia, één van de coӧrdinatoren bij onze partner in Canoa, een dorpje middenin het rampgebied waarvan 90% van de gebouwen niet meer overeind staat. Patricia sprak over een jarenlang proces van herstel. De eerste prioriteit ligt nu bij noodopvang van daklozen en getraumatiseerden, waaronder veel kinderen. Vervolgens wordt er pas gekeken naar de wederopbouw en herintreding van school. Wij als bescheiden stichting proberen ondertussen op drie manieren te helpen. In de eerste plaats door middel van vrijwilligers, zowel in Quito als op locatie, ten tweede door het sturen van hulpgoederen en ten derde door middel van fondsenwerving. U heeft het linkje vast wel voorbij zien komen.

Bij deze iedereen enorm bedankt voor alle mooie berichten, steun en donaties. Het is zeer welkom.

 

Aldert Schriemer

© Local Dreamers, ervaringen vrijwiligerswerk Ecuador

Leave a Reply