Een lesje Ecuadoraanse solidariteit tijdens vrijwilligerswerk

Een lesje Ecuadoraanse solidariteit

Na bijna een jaar in Quito keert marketing coördinator Tim Janssen begin april terug naar Nederland. Na zo’n lange periode in een ander land, zijn we toch wel benieuwd wat Ecuador voor hem zo speciaal maakt. Een kort lesje Ecuadoraanse solidariteit.

Door Tim Janssen

De tijd vliegt, het is al bijna twee jaar geleden dat ik voor het eerst in Quito neerstreek. Na een tijdje als vrijwilliger bij de projecten in Quito, was ik erg blij dat ik vanuit Nederland bij de stichting betrokken kon blijven. Maar goed, als je het leven in Ecuador gewend bent, is het toch wel even wennen om in Nederland voor de stichting aan de slag te gaan. De keuze was toen dus snel gemaakt, ik moest en zou terug naar Quito. Maar wat maakt Ecuador nou zo speciaal dat ik er in totaal meer dan een jaar van mijn leven heb doorgebracht?

Buiten het feit dat Ecuador een prachtig land is, zijn het voor mij de mensen die het land en het werken voor de stichting zo bijzonder maken. Wat ik zo mooi vind aan Ecuador is het feit dat Ecuadoranen een ander zoveel gunnen, dat ze anderen maar al te graag te hulp schieten. Iets waar ik als Nederlander toch wel ontzettend veel van geleerd heb.

Afgelopen januari bezocht mijn familie Ecuador voor twee weekjes. Iets wat ik ze makkelijk zelf kon laten zien waren natuurlijk de Ecuadoraanse hotspots. Wat ik minder makkelijk kon laten zien, maar waar ze gelukkig wel getuigen van waren, was dat stukje Ecuadoraanse solidariteit. Een straatverkoper komt ons restaurant binnen en vraagt een Ecuadoraanse man of hij mogelijk de laatste restjes van zijn maaltijd mag hebben, hij had niet genoeg geld om zelf een lunch te kopen. De man aarzelt geen seconde en nodigt de straatverkoper uit om zijn gezin naar binnen te roepen. Ondertussen bestelt hij twee grote borden eten en geniet hij samen met de straatverkoper en zijn gezin van zijn almuerzo. Prachtig!

Busje komt zo..

Die drang om elkaar te helpen kan ook hele bijzondere situaties met zich meebrengen. Ik zit in de bus naar onze projecten in het zuiden van de stad. Tijdens het spelen van een potje 30 seconds, je moet jezelf elke keer toch weer 40 minuten vermaken, merken we dat de bus stopt midden op een drukke ringweg. Als de bus vervolgens achteruit begint te rijden kijken we toch even verward om ons heen. Wat blijkt, achter de bus staat een gestrande personenauto, wachtend op de plaatselijke ANWB. Onze buschauffeur besluit de man te hulp te schieten en zijn auto met de accu van onze bus aan te zwengelen. Stel je eens voor dat de chauffeur van een lijnbus in Amsterdam zijn bus tijdens de drukke avondspits midden op de weg zou parkeren om wat aan een auto te sleutelen. Menig reiziger zal zich toch even storen aan de verloren reistijd. In Ecuador ondergaat iedereen het allemaal rustig, we kunnen deze man toch ook niet met pech langs de weg laten staan?

Ondanks de fantastische mensen, hun mooie verhalen, en het prachtige landschap ga ik Ecuador binnenkort verlaten. Maar dat lesje Ecuadoraanse solidariteit neem ik met me mee naar Nederland. Het was elke dag weer een feest om voor Local Dreamers te werken. Al die lachende gezichten binnen de projecten geven je zoveel terug. Ik ga het leven in Ecuador erg missen, ik kan me zeker niet voorstellen dat ik hier nooit meer terug zal komen. Maar tot dat moment is aangebroken, kan ik iedereen aanbevelen eens een bezoekje te wagen. Je zult er geen spijt van krijgen.

© Local Dreamers, een lesje Ecuadoraanse solidariteit tijdens vrijwilligerswerk in Quito, Ecuador

 

4 Responses

  1. Martien Janssen

    Ik heb jouw mooie verhaal precies zo ervaren in de twee weken die we in het schitterende Ecuador mochten zijn. De solidariteit is alom aanwezig en hartverwarmend. Het heeft heel veel (blijvende) indruk op mij en ons allen gemaakt.

Leave a Reply