Vrijwilligster Manouk van Voskuilen

Manouk blikt terug op bijzondere tijd in Ecuador

”4 februari 2016 stapte ik op het vliegtuig in Amsterdam, voor het eerst op reis buiten Europa en helemaal alleen. Bestemming: Ecuador! Eindelijk ging mijn wens in vervulling om ooit ´iets´ te gaan doen in een ander land en andere cultuur. Nu 3 maanden verder kan ik zeggen dat ik enorm blij ben dat mijn keuze destijds op Ecuador en Local Dreamers is gevallen. Ik heb echt een geweldige tijd gehad en wil eigenlijk niet meer weg hier!

Binnen LD heerst een open houding en het enthousiasme voor het ontwikkelen van nieuwe ideeën is groot. De vrijheid die ik binnen de Talentschool kreeg om mijn eigen lessen te bedenken en zo mijn passies over te brengen op de kinderen vond ik heel fijn: tekenles in het park, leren schilderen zoals de impressionisten, samen een kleine kunstinstallatie maken over je dromen…, het kon allemaal! Daarnaast mocht ik een aantal weken geleden beginnen met mijn eigen pianoklasjes op de vrijdagmiddag. Toen de inschrijflijst eenmaal aan de muur hing, waren de lesplekken boven verwachting snel gevuld. Hoewel het grootste deel van de kinderen thuis geen keyboard of piano heeft om op te oefenen, zijn de kinderen iedere les vol enthousiasme bezig om de noten te lezen en nieuwe liedjes te leren spelen. Als ze nog even dooroefenen, hebben we hier over een paar jaar een paar goede pianisten in huis.

Naast de projecten bij Local Dreamers heb ik ook voor partnerorganisatie CENIT gewerkt binnen het project ´Rescate de Calle´. Dit is een opvang voor kinderen (2 tot 5 jaar) op de markt hier vlakbij kantoor. Deze opvang voorkomt dat ze de hele dag (soms werkend) met hun ouders op de markt doorbrengen. In de opvang worden ze verder gestimuleerd in hun ontwikkeling, wat de kans op latere schooluitval en kinderarbeid verkleind. De manier waarop de kleintjes iedere ochtend in een treintje al zingend naar buiten liepen om hun tanden te poetsen en vervolgens zo ver mogelijk de tandpasta probeerden uit te spugen op straat, zal ik niet snel vergeten. Erg mooi om te zien dat, hoe kwetsbaar de thuissituatie ook is, de kinderen eigenlijk altijd vol geluk en plezier aan het spelen zijn en dankbaar zijn voor kleine dingen zoals een nieuwe tandenborstel.

Ook heb ik veel leuke weekenden beleefd met de groep vrijwilligers en stagiairs. Een paar weken terug bezochten we het mooie en lieve kustplaatsje Canoa en twee weken geleden bezochten we Mindo, een dorpje in de subtropen zo´n drie uur van Quito. Daar in Mindo kreeg mijn reis, en ook die van de andere stagiairs en vrijwilligers, een compleet andere wending toen zaterdagavond 16 april het noodlot toesloeg en een zware aardbeving Ecuador trof. We zaten gezellig in een bar, dronken wat en deden een kaartspelletje, toen de grond onder onze voeten begon te bewegen. Het voelde alsof ik op een boot zat die over de golven vaarde. De auto´s buiten op straat stonden heftig heen en weer te schudden en al snel viel de elektriciteit uit en was er geen telefoonverkeer meer mogelijk. Gelukkig waren er verder geen grote problemen waar wij waren. Pas de volgende ochtend hoorden we van de baas van ons hostel hoe verwoestend de aardbeving was geweest in andere delen van het land, voornamelijk de kuststrook. Na dit bericht en smsjes van ongeruste vrienden en familie in Nederland, sloeg de schrik er flink in. We waren ook erg bezorgd om de twee vrijwilligers die zich aan de kust bevonden, maar gelukkig hoorden we al snel dat alles met hen goed was.

Voor duizenden andere mensen was dit helaas niet het geval… Inmiddels is bekend dat meer dan 600 mensen de ramp niet overleefden en dat meer dan 8000 mensen gewond zijn geraakt. Vele bewoners van het getroffen gebied zijn hun huis en bezittingen kwijtgeraakt en leven nu noodgedwongen in tenten. Ik vind het hartverscheurend te bedenken dat onder andere Canoa, dat mooie plaatsje aan de kust waar we enkele weken geleden zo´n fijne tijd hadden met elkaar, voor bijna 90% verwoest is. Ecuador bevindt zich in een moeilijke periode, maar ik hoop van harte dat men ondanks alle ellende de positiviteit terugvindt en dat de toekomst er rooskleuriger uit mag zien.

Met een deel van de Engelse studenten zijn we de maandag na de aardbeving gelijk de straat op gegaan in onze buurt la Villaflora om een inzamelingsactie te houden voor eerste levensbehoeften voor de mensen aan de kust. Een weekend later kon Andrés, coördinator op de voetbalschool en student in de Engelse school, al met een volgeladen auto naar een aantal dorpjes aan de kust om de spullen uit te delen. Daarnaast zijn we een crowdfundactie gestart om ook jullie hulp vanuit Nederland te vragen zodat we nog meer hulp kunnen bieden hier. We zijn al over de helft van ons streefbedrag, wat super is. Dank voor jullie gulle giften!

Helaas zit mijn tijd bij LD er nu echt bijna op. Ik denk terug aan een geweldige tijd en heb respect voor alle lieve mensen hier bij Local Dreamers die hun handen uit de mouwen steken, maar ook voor de gehele Ecuadoraanse bevolking. Het is mooi om te zien hoe zij de handen ineen steken na de ramp. Terwijl ik dit schrijf zit ik ´s avonds alleen op kantoor, één van mijn laatste avonden hier in Quito. De muurschildering die ik samen met Lindy maakte schittert nog een beetje na in het licht van de lamp. Ik hoop dat de vrolijkheid en verbondenheid die ik wilde overbrengen met de schildering net zo lang mag voortduren als hier Dreamers rond lopen op kantoor, en nog langer. Maar ik geloof dat dat helemaal goed komt! Ik ga mij klaarmaken voor mijn laatste maand Ecuador, een maand waarin ik nóg meer van dit prachtige land en de mensen mag gaan zien.

Heel erg bedankt voor de geweldige tijd, en wie weet… hasta una próxima vez!”

 

Manouk van Voskuilen

© Local Dreamers vrijwilligerswerk Ecuador

Leave a Reply