Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

Afscheidsinterview met LD-oprichter Jesse van de Woestijne

Jesse van de Woestijne, Dreamer van het eerste uur. Na ruim zes jaar neemt hij afscheid van de organisatie. Ongelooflijk wat hij, samen met de andere betrokkenen, heeft neergezet.

Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

Aldert en Jesse in Santa Isabel (2012), waar het voor Local Dreamers in Ecuador begon.

Het begon als een droom en nu staat er een nog steeds groeiende organisatie. Een ding is zeker, zonder zijn bevlogenheid, zijn visie en zijn enthousiasme was dit allemaal nooit gelukt! Gelukkig blijft hij als adviseur bij de organisatie betrokken.

Alle betrokkenen bij Local Dreamers willen Jesse echt ongelooflijk veel dank zeggen. Dit geldt ook zeker voor alle vrijwilligers, stagiairs en betrokkenen in Ecuador. We hebben hem in dit interview een aantal vragen gesteld die volgens ons goed een goed beeld geven van zijn bevlogenheid, visie en enthousiasme.

De foto’s kunnen worden uitvergroot door erop te klikken.

Historie en ontstaansgeschiedenis

Hoe is dit allemaal ontstaan?
Jesse: Ruim tien jaar geleden, ik was toen 18, reisde ik voor het eerst naar Ecuador. Het land en de cultuur raakten me, vooral de passie en het temperament van de mensen. Ik bleef er een jaar en kwam ook voor het eerst in aanraking met vrijwilligerswerk. Dat was een teleurstelling. Ik zag van dichtbij hoe een grote, onpersoonlijke organisatie armoede en weeskinderen gebruikte als businessmodel. Grote groepen vrijwilligers draaiden tegen forse betaling soms slechts een dag mee om vooral zichzelf een bijzondere dag te bezorgen. Met de achtergrond van de vrijwilligers, de behoeftes en de gevoelens van de kinderen werd helemaal geen rekening gehouden.

Ecuador bleef trekken. Ik reisde er nog twee keer naartoe en besloot tijdens het laatste jaar van mijn studie werk te gaan maken van een ‘plan Ecuador’. Ik wilde vrij zijn, ‘iets’ doen met de mensen die me zo warm hadden opgevangen en was op zoek naar een alternatieve vorm van vrijwilligerswerk. In de Groningse minor Da Vinci schreef ik een eerste opzet, waarmee ik mijn vrienden en familie bestookte. Eén van die vrienden was Aldert, die besloot zich met me in het avontuur te storten. In november 2011 stond de handtekening onder de oprichtingsakte van Local Dreamers en in januari vertrokken we om de daad bij het woord te voegen.

Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

Overleg met Fundación Fenixe, onze eerste partnerorganizatie.

Wat hield het ‘plan Ecuador’ in?
Het plan was eigenlijk om geen plan te maken. Dat klinkt nu heel vreemd, maar kwam voort uit de gedachte dat veel organisaties júist de plank mis slaan door van tevoren een concreet projectplan op te stellen, bijvoorbeeld op basis van een initiatief dat ergens anders goed werkt. Veel belangrijker is om inzicht te hebben in de plaatselijke cultuur en behoeftes, en met de mensen een goed contact en wederzijds vertrouwen op te bouwen. Het is bovendien misplaatst om vooraf te bepalen dat mensen ons nodig hebben. Het komt nooit voor dat iemand uit een wijkje in Quito opeens naar Nederland belt en vraagt ‘hee, hebben jullie toevallig nog een geinig project?’

Natuurlijk stonden er wel ideeën en gedachten op papier. Maar vooral gingen we deel uitmaken van het leven in de wijk. In Santa Isabel, een buitenwijk van Quito, sloten we ons aan bij een lokale organisatie. We kweekten er tomaten met de vrouwen en voetbalden met de mannen. Uiteindelijk trokken we ook in bij een lokale familie. Als er niemand op onze aanwezigheid zat te wachten, waren we ook gewoon weer vertrokken, denk ik.

(Verhaal gaat verder onder de foto)
Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

Aan het werk met Irene in de kassen.

Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

De eerste uitnodiging voor Engelse les in Santa Isabel.

Hoe begonnen de eerste projecten?
Vrij snel vroegen onze nieuwe buren of we Engels spraken, en of we hen dat konden leren. Het spreken van de Engelse taal opent deuren in Ecuador en zit al jaren flink in de lift. De lokale kinderopvang mochten we gebruiken voor de lessen, waar meteen tientallen kinderen, tieners en volwassenen op afkwamen. Eerst alleen uit Santa Isabel, later ook vanuit nabijgelegen wijken. Zo was ons eerste project geboren. De Engelse school is altijd één van onze meest populaire projecten gebleven.

Met onze voetbalvrienden besloten we het veldje op te knappen. In verschillende minga’s, zo noemen ze dat in Ecuador als je met een groep mensen flink de handen uit de mouwen steekt, legden we een drainage aan om het veld, verwijderden we het onkruid en de steentjes, en verfden we de doelen en het stenen veld. Het resultaat was fraai, maar zo ging er ook wel eens iets mis.

Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

In maart 2012 knapten we met de wijkbewoners het voetbalveld in Santa Isabel op, compleet met drainage om het regenwater weg te voeren.

Leg eens uit.
Onze meest “prestigieuze” projecten waren het organiseren van een ouder-kind sportevenement en het aanleggen van een muur om de bewoners die dicht bij de rivier woonden te beschermen tegen de zware regenval in het regenseizoen. Beide projecten waren ons eigenlijk een beetje opgedrongen door de lokale partnerorganisatie. Maar wij dachten: oké, het zal wel goed zijn dan. Het sportevenement werd een groot succes, maar aan het muurtje hadden we nooit moeten beginnen. We ontbeerden de kennis en uiteindelijk wist niemand meer wie waar nu eigenlijk verantwoordelijk voor was. Het kostte voor onze begrippen een hoop geld en of de muur inmiddels af is… al sla je me dood.

(Verhaal gaat verder onder de foto)
Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

Het project ‘verbind Santa Isabel met de wereld’ werd geen doorslaand succes.

Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

2014: Koningsdag in Quito.

Jullie waren erg jong toen je met LD begon. Wat voor invloed had dat?
Dat er wel eens wat misging dus. We waren broekies van 22 en hadden belangrijke idealen, maar wisten van toeten noch blazen. Toen we begonnen met het opvangen van vrijwilligers waren we daar eigenlijk nog niet klaar voor. Daar kwamen een hoop zorgen en frustraties bij kijken, maar we hebben er ontzettend veel van geleerd.

Het jonge en toegankelijke karakter is ook een grote kracht van LD. Vanaf het begin hebben we het toegejuicht als mensen ons wezen op onze kansen en tekortkomingen. Door onze leeftijd stonden we bovendien dicht bij de vrijwilligers en zijn er ook vriendschappen uit ontstaan. De platte organisatiestructuur en het ‘huiskamergevoel’ zijn onderscheidende factoren van LD geworden.

Waar Local Dreamers voor staat

Waarin onderscheidt Local Dreamers zich nog meer?
Naast het kleinschalige en persoonlijke karakter zijn er voor mij drie idealen waarop Local Dreamers is gestoeld. Ten eerste is dat het inspelen op behoeften; al onze projecten zijn ontstaan uit de vraag van iemand met wie we in contact kwamen. We proberen ook geen lokale initiatieven in de weg te staan, maar aanvullend te zijn of een doelgroep aan te spreken die geen toegang tot die initiatieven heeft. Ten tweede zijn het ‘passie en dromen’, twee termen die je overal bij ons terugvindt. Concreet bedoel ik er het ontdekken en ontwikkelen van talenten mee. Van de mensen die aan onze projecten deelnemen, van onze vrijwilligers, maar ook van onszelf.
Tot slot is het de meer gelijkwaardige vorm van vrijwilligerswerk, een soort wisselwerking en uitwisseling van kennis, ervaringen en energie. Dat laatste vind ik erg belangrijk, maar ook het moeilijkst.

Waarom?
Ik denk dat het met verschillende dingen te maken heeft. Ecuador heeft niet zoals Nederland een vrijwilligerscultuur waarin het bijna vanzelfsprekend is je zonder tegenprestatie in te zetten voor een goed doel of vereniging. Om er dan ook nog geld voor over te hebben is helemaal uit den boze. Dat heeft dus ook te maken met verwachtingen; in Ecuador verwachten mensen al gauw dat wij, als Westerse stichting, iets komen aanbieden en zij dat kunnen consumeren. Maar dat betekent niet dat je binnen die verdeling niet op zoek kunt gaan naar een gedeelde verantwoordelijkheid. Dat kun je bijvoorbeeld doen door de wat oudere deelnemers en de ouders van de jongere deelnemers mee te laten denken over het project, ze verantwoordelijkheden te geven. Maar ook door zelf met meer lokale coördinatoren te werken. Dat laatste gebeurt al, maar is nog niet helemaal in balans. Ik verwacht dat we daar wel meer naar toe gaan.

(Verhaal gaat verder onder de foto)
Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

Het eerste team van LD (vlnr: Rianne, Mariska, Jesse, Michel en Aldert) in ons allereerste kantoor (in Groningen, 2013).

Waar staat Local Dreamers nu?

Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

Voor de rommelmarkt in de schuur van Irene, kerstfeest 2012.

Jesse: Ik denk dat Local Dreamers in relatief korte tijd is uitgegroeid tot een volwassen organisatie met waardevolle projecten, mooie en bijzondere mensen en een trouwe achterban. Dat hebben we gedaan met een boodschap die je inmiddels vaker ziet, maar in 2011 vrij tegendraads was: jij gaat Ecuador niet veranderen, maar Ecuador verandert jou. Met een ander, eerlijker verwachtingspatroon zetten we ons af tegen de organisaties die vrijwilligers trekken door te stellen dat ze het leven van arme, zielige kinderen binnen een paar maanden beter gaan maken. Wij zeggen: de armoede kunnen we niet oplossen en deze kinderen zijn helemaal niet minder gelukkig dan jij en ik. Waar we met elkaar naar op zoek gaan zijn positieve verbindingen, uitwisselingen van kennis, talent en passie. Met een goed gesprek, een geslaagde voetbaltraining, een opbloeiende vriendschap of gewoon een lach op een gezicht zijn we allemaal van waarde voor waar LD uiteindelijk staat.

Wat wil je alle betrokkenen meegeven?

Afscheidsinterview Jesse van de Woestijne

Als kerstman met een mand vol lekkers (2012).

Hoe zie je de toekomst van LD voor je?
Local Dreamers zit nog steeds flink in de groei. De projecten worden steeds beter bezocht, het team in Quito is uitgebreid, er is een nieuw bestuur, er komen nieuwe projecten bij en steeds meer vrijwilligers. Groei is belangrijk en we hopen steeds meer mensen te bereiken met onze boodschap, maar ik hoop dat we ook “klein” kunnen blijven. Want de kleinschaligheid, de transparantie en het persoonlijke karakter zit echt in het DNA van de organisatie. Groei is nooit een hoofddoel geweest, wel om op onze manier het juiste te doen en dat steeds beter. Ik hoop ook dat we dicht bij onze idealen blijven, dat die het uitgangspunt blijven bij alle nieuwe dingen die we oppakken. Want door die idealen willen mensen bij ons horen, niet omdat we een leuk voetbalproject aanbieden. Dat kan ergens anders ook wel.

Waar ben je het meest trots op?
Dat is een moeilijke vraag, omdat er veel is om trots op te zijn. Als ik terugdenk aan hoe we begonnen, al dat geploeter, en het vergelijk met waar LD nu staat… Ondanks de tegenslag en frustraties hadden we veel plezier in het opbouwen van deze organisatie. Soms zaten Aldert en ik de hele dag op de laptop te werken op een bed in een klein kamertje ergens in Quito. Organisaties aanschrijven, plannen maken, een website invullen. Aan het eind van de dag trokken we een biertje open en maakten we de balans op. En de volgende dag weer vroeg naar Conquito om tomaten te plukken met Irene en Don Ramon. Mooie tijden. Foto’s Jesse en LD:

© Local Dreamers, afscheidsinterview met Jesse Jesse van de Woestijne. Jesse

Leave a Reply