Christina blikt terug op wonderlijke tijd in Quito

Christina Dafnopoulou (50) hielp ons een maand lang in met name de kinderopvang. Vandaag (31 januari) stapt ze weer in het vliegtuig terug naar Nederland, maar vlak voor vertrek vroegen we haar nog om haar ervaringen op papier te zetten. Een korte terugblik op een wonderlijke tijd.

”Op 31 december stapte ik op Schiphol in het vliegtuig met als bestemming Quito, Ecuador. Na 12 uur vliegen landde ik in Quito rond 16.30 uur lokale tijd. Mijn nieuwjaar zou beginnen in het voor mij nog onbekende Ecuador, ver weg van mijn familie en mijn vrienden in Europa. Ik vond dit gegeven helemaal niet erg, maar vond het juist heel erg fijn om even weg te zijn van het drukke leven in Europa en om me hier in dit nieuwe land bezig te houden met kinderen.

De eerste drie dagen heb ik me vermaakt in het mooie Quito. Het leukste vond ik het landschap van Ecuador. Zo mooi, zo groen… Het lijkt wel een plaatje… Ik was meteen verliefd op de natuur van Ecuador. Een prachtig land met veel groen, veel kleine winkeltjes, aardige mensen, maar ook veel armoede en ook veel kinderarbeid. Ik had het ook niet anders verwacht hier en ik wist wel een beetje wat ik aan kon treffen. In het verleden ben ik ook naar Peru, Brazilië en Suriname afgereisd dus ik wist wel dat deze landen zeer arm zijn, maar wel heel groen en prachtig qua landschap. Een aanrader voor iedereen.

Mijn leukste momenten van mijn verblijf hier in Quito waren de dagen op de kinderopvang waar ik werkte met de kinderen. Dat was min of meer ook de reden om hier te komen en om iets bij te dragen aan de maatschappij. De eerste dag al dat ik in dit project in de weer was vond ik echt geweldig. Al die kinderen zo lief, zo leuk, zo veel liefde en zoveel geluk dat ze uitstraalden met iedere vrijwilliger die met hun bezig was. Ik zal die kinderblikjes nooit vergeten, hun glimlach, hun leuke liedjes, hun warme omhelzingen… Ik kan ze één voor één bij hun naam noemen. Favela, Sebastián, Camila, Jesús, Samantha, en nog zoveel andere kindjes.

Ik heb veel met ze gedaan. Liedjes zingen, spelletjes spelen, verhaaltjes voorlezen, en het allerbelangrijkste: elkaar lief hebben. Maar na een maand is het al weer tijd om afscheid te nemen. Iets waar ik erg slecht in ben. Ik heb het er erg moeilijk mee en dan met name om afscheid te nemen van de kinderen. Ik vertrek weer naar mijn familie en vrienden, maar wel met een ervaring rijker en met veel voldoening. Ik dank bij deze Local Dreamers voor hun geweldige werk dat ze doen voor alle kinderen hier in Quito. Ik heb een geweldige tijd gehad en hoop dat er nog veel andere mensen hier of waar dan ook op aarde de wijde wereld intrekken om kinderen te helpen. Waar ook ter wereld.”

Christina Dafnopoulou