Ervaringen vrijwilligerswerk en leven Ecuador, Zuid-Amerika

Een verkapt aanzoek langs de zijlijn

Initiatiefnemers en pioniers Aldert Schriemer en Jesse van de Woestijne schrijven beurtelings een column over passie, dromen en ervaringen. Wat serieus geneuzel met een humoristische noot in een vaste rubriek: Loco Dreamers.

U heeft het filmpje afgelopen week misschien wel voorbij zien komen op televisie of internet: Louis van Gaal die tijdens de wedstrijd Manchester United – Arsenal (3 – 2) verongelijkt verhaal komt halen bij de vierde man en vervolgens een onvervalste schwalbe maakt. Ik zal u de beelden besparen, maar verhaal graag even over een eveneens merkwaardig tafereel dat zich langs de zijlijn van ons eigen voetbalveld afspeelde.

Zo eens in de maand spelen we met de jongens van onze voetbalschool een oefenpotje tegen de lokale afdelingen van profclubs Nacional en Independiente. Op een idyllisch veldje verdedigen onze knapen de kleuren en eer van Local Dreamers. Dat we vaak hard onderuit gaan doet niets af aan de charme en romantiek van de hele happening.

Zo’n twee weken geleden traden we weer aan tegen de jongens van Independiente. Een maand eerder hadden we nog een pak slaag gekregen: 7-2, en veel jongens waren gebrand op revanche. In Nederland zou dat een extra motivatie zijn om goed voorbereid aan de aftrap te verschijnen, maar Ecuador zou Ecuador niet zijn als het hier niet op geheel eigen wijze in z’n werk zou gaan.

Waar we in Nederland ons beklag al doen over de hoed van Memphis Depay en de oordopjes van Gregory van der Wiel, daar is het hier heel normaal om een kwartier voor de aftrap aan te komen zetten met aan je zijde je vriendin en in je kielzog je moeder, waarvan laatstgenoemde vaak niet eens veel ouder is. Tijd voor een uitgebreide warming-up was er dan ook niet, en na een paar keer op en neer te hebben gerend en vluchtig de opstelling door te hebben genomen namen onze jongens hun posities op het veld in.

Eenmaal afgetrapt stonden we als coaches zijnde professioneel opgesteld langs de lijn om onze jongens te kunnen coachen en aan te sporen. Vrijwilligsters Maaike, Lindy, Judith en Anne-Miek hadden zelfs een yell ingestudeerd om ons team net dat beetje extra te kunnen geven. Je zou denken: alle ingrediënten aanwezig om de tegenstander lik op stuk te geven, maar juist toen die gedachte ook ons overspoelde kwam Andrés, notabene onze projectcoӧrdinator voetbalschool, met het volgende op de proppen.

Vanuit het niets toverde hij een taart en prachtige portrettekening tevoorschijn, bedoeld voor vrijwilligster Lindy. Eén van de meest ongemakkelijke en tegelijk vertederende taferelen dat ooit langs een voetbalveld plaatsvond zag vervolgens het daglicht. Geheel in het Spaans en op z’n Ecuadoraans verklaarde Andrés de liefde aan vrijwilligster Lindy, en ik mocht het allemaal vertalen. Ondertussen kregen we vier treffers om de oren, maar niemand die er oog voor had.

Of Lindy Andrés’ verkapte huwelijksaanzoek ook heeft beantwoord weten we nog steeds niet, en daar laat ze ook vrij weinig over los. Wat ik wel weet is dat ze dagelijks geheimzinnige berichtjes toegestuurd krijgt van een stille aanbidder en dat ze nog geen training op de voetbalschool gemist heeft. En Andrés? Die speelt momenteel de sterren van de hemel tijdens de eindpartijtjes ter afsluiting van iedere training. Love is in the air.

 

Aldert Schriemer 

© Local Dreamers, ervaringen vrijwiligerswerk

Leave a Reply