Herre Jan in zijn element in Ecuador

2 oktober 2018 was de grote dag: ik trad aan in Quito en werd door Peter Crouch (Aldert) richting mijn gastgezin gebracht. Sindsdien heeft zich al een half leven afgespeeld. Mij is gevraagd om mijn gouden pen weer eens uit de kast te halen en te schrijven over mijn tinderavonturen. Echter, gezien het bestaan van het begrip vertaalmachine en het feit dat ik inmiddels al met een half been aan de ketting zit, gaat mijn column over een aantal andere onderwerpen. Salsa, de busritten van Quito met speciale aandacht voor mijn grote held en voetbaltraining geven. Allemaal minstens zo spannend.

Door: Herre Jan van Hilten

Om te beginnen wil ik zeggen dat het hier heerlijk vertoeven is in Quito. Elke dag geniet ik van nieuwe dingen waar je mond in Nederland van zou open vallen: een koe midden op de weg, midden op de dag dansende mensen op straat en een wirwar aan straatverkopers. Zo maar een paar voorbeelden. De mensen zijn over het algemeen tranquilo met een vleugje Latijns temperament (voornamelijk in het verkeer en de liefde). Ze leven in het moment en lachen veel. Ik roep dan elke Nederlander op die een zweverige mindfullness cursus wil doen of zich in een midlife crisis bevindt om lekker een paar weekjes naar Ecuador te komen. Je voelt je direct een stuk beter.

Salsales

Mijn avontuur begon in Latijnse stijl. De eerste beste dag werd ik door voormalig coördinator Ruth en mede vrijwilligers Roos, Joep, Lars en Robert meegesleurd richting salsales. De Ecuadorianen worden geboren met salsa en andere dansstijlen die mijn fragiele lichaam niet aankunnen. Wie mij kent weet dat een simpele koprol of kleermakerszit al te veel is gevraagd. Onze leraar dacht er echter anders over. Onze leraar heette Jesús en was pas overgekomen uit het hectische Venezuela om zijn salsacarrière een boost te geven. Hij beschikte over een onverstaanbaar accent en had een onverwoestbaar vertrouwen in ons kunnen. Het ritmische talent van ondergetekende werd dermate overschat dat dit soms leidde tot genante situaties. Af en toe had ik meer het gevoel dat ik het onderdeel kruispas van een voetbal warming up aan het doen was. En wanneer iedereen naar rechts bewoog, bewoog ik naar links. Mede vrijwilliger Joep heeft nog steeds last van zijn tenen door mijn kamikaze acties. Toch heb ik wel erg genoten van de salsalessen en beheers ik inmiddels een geïmproviseerde vorm van de absolute basis van salsa.

Dagelijkse dollemansrit

Een ander ding waar ik altijd weer van geniet zijn de busritten in Quito. De busritten in Quito zien er over het algemeen hetzelfde uit. De busrit wordt uiteraard nog voorafgegaan door de wandeling richting de bus. Lopend door kleine straatjes, passeer je 18 straathonden en 37 papipollo tentjes (kip met patat, en 1 blaadje sla) en van verre hoor je de assistent buschauffeur de bestemming al schreeuwen vanuit de bus.

Vervolgens moet ik knokken als Mohammad Ali om de bus in te komen omdat er nog 50 Ecuadorianen het laatste plekje willen bemachtigen. Met enige voorzichtigheid, ik heb de hamstrings van iemand van 80, betreed ik de trappen van de bus en op dat moment komt de bus al in beweging. Met horten en stoten probeer ik 25 cent bij elkaar te rapen en kom, dankzij de al rijdende bus, dagelijks bijna ten val. ‘s Ochtends zitten de bussen zo vol dat ik me soms waan in een uithoudingsproef van Expeditie Robinson. Wanneer ik na lang ploeteren eindelijk het enige vrijgekomen zitplekje weet te bemachtigen, komt er een oud omaatje de bus binnen en met mijn goede hart sta ik mijn plekje weer af.

De man die bepaalt wat er gebeurt in de bus is mijn grote held: de assistent buschauffeur. Zijn taak is om de in- en uitstroom van de passagiers in goede banen te leiden. Om dit te mogen doen volgen ze een 5-jarige opleiding: assistentbuschaufferkunde. In deze opleiding leer je om SIGA SIGA SIGA te schreeuwen. Vrij vertaald: ga door… of… loop door. De geroutineerde assistent buschauffeurs spreken de woorden SIGA SIGA SIGA uit met, zoals dit ook wel noemen, de 3 O’s: overzicht, overwicht en otoriteit. En met een enorme overtuiging en onverzettelijkheid. Naar deze mensen kan je niet anders dan luisteren.

Voetbaltraining

Wat doe ik hier dan verder nog overdag? Naast Spaans studeren, geef ik ook elke dinsdag en donderdag voetbaltraining aan kinderen in het arme zuiden van Quito. Erg mooi om te doen. Naast het feit dat we proberen om de kinderen meer met elkaar te laten samenspelen, leer ik dankzij de kinderen snel Spaans. Ook leer ik veel over de Ecuadoriaanse gebruiken tijdens het voetballen.

Samen met Robert zwaai ik de scepter over de groep kinderen van 9 tot 11 jaar. Robert en ik worden als trainersduo ook wel vergeleken met het potentiële trainersduo van de Graafschap, Joachim Low en Klaas Jan Huntelaar. De vergelijking met buurman en buurman is wellicht treffender, gezien we beide de eer hebben over een stukje Frieze klunzigheid in ons bloed te beschikken.

Ons teampje bestaat uit een enorme verscheidenheid aan karakters. Van ideale schoonzonen tot geboren provocateurs, en van de nieuwe Lionel Messi tot enfant terrible. In vergelijking met Nederland trainen de Ecuadoriaanse mannetjes met een enorm temperament.  Elke partijspel is een veldslag op leven en dood. Werkelijk alles wordt in het werk gesteld om te winnen. Ik hou er wel van. In vergelijking met het begin hebben Robert en ik de talentjes inmiddels redelijk onder controle. Inmiddels doen we met ons team zelfs mee aan een mini-competitie voor 4 teams die we zelf hebben opgezet.

Kortom, ik ben nog lang niet uitgekeken in dit doldwaze land en hoop nog vele avonturen te beleven. Jullie horen ongetwijfeld snel meer over de mini-competitie die we zijn gestart.

© Local Dreamers, alle rechten voorbehouden. Herre Jan in zijn element in Ecuador

Leave a Reply