beklimming Cotopaxi

Into Thin Air: stagiair Martijn beklimt de Cotopaxi

Voor zijn vertrek naar Quito zette stagiair Martijn Ebregt zich in voor Local Dreamers door in Europa gesponsord maar liefst vier bergtoppen boven de 4000 meter te beklimmen. Eenmaal in Quito gaat Martijn hier vrolijk mee door. Na de Pichincha (4784m) een aantal weken geleden, was het afgelopen week tijd voor de beklimming van de Cotopaxi (5897m).

Door Martijn Ebregt

Na een aantal maanden als stagiair in Ecuador was het zondag 22 oktober eindelijk zover: ik ging de beklimming van de Cotopaxi ondernemen. Deze iconische vulkaan is zichtbaar vanaf grote delen in Quito, onder andere vanaf een veld waar we ons voetbalproject hebben. Vanaf het noorden van Quito reed ik samen met een Ecuadoraanse gids en Amerikaanse mede-klant richting de voet van deze adembenemende berg. Onderweg deden we een korte materiaalcheck totdat we op de parkeerplaats stopten rond een hoogte van 4600 meter.

Vanaf de parkeerplaats zou de eerste dag bestaan uit slechts 200 hoogtemeters met alle bepakking op de rug. Het doel van de dag: Refugio José Rivas op 4864 meter. Na een stevige maaltijd lagen alle groepen die een poging gingen ondernemen om de top de bereiken, al om zes uur in bed. Een relatief slapeloze nacht, niet alleen door de hoogte, maar ook door de spanning voor de klim. Om 11 uur ’s avonds ging de wekker dan eindelijk. Na wat koppen thee stond ik pal klaar om te vertrekken. Desondanks moesten we door een plaatselijk regenstormpje nog een half uur langer wachten.

Warm aangekleed en de koplampjes fel, vertrokken we als een eenzaam ‘lichtslangetje’ de duisternis in. Meteen merkten we dat de stappen zwaarder en zwaarder werden en om die reden was het cruciaal om een ‘slow but steady’ ritme op te bouwen. Het eerste deel van de klim was tamelijk saai, omdat het bestond uit lopen op rots/modderachtig materiaal. Na een uurtje, kwamen we aan bij de immens grote gletsjer die de top van de berg bewaakt.

Omdat de Cotopaxi een actieve Stratovulkaan is, waren de beklimmingen tot de top twee jaar lang verboden. De routes waren weer net twee weken open, waardoor de gidsen als taak hadden een goede, veilige route uit te zoeken. De route liep over kleine paden met ijs bovenlangs diepe gaten. Deze angstwekkende stukken van de route werden voornamelijk pas zichtbaar op de terugweg, toen het weer licht was. Meter na meter, werd het alsmaar zwaarder. Bovendien kon je door de huilende wind nauwelijks de bevelen van de gids horen. Twee honderd meter onder de top begon er een sterke zwavelgeur te hangen, wat een misselijkmakend effect had.

Uiteindelijk, tijdens zonsopkomst, kwamen we op de top aan en werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht. Ver onder ons, hing een wolkendek over de gehele horizon. Alleen de andere hoogste bergen van het land staken boven de wolken uit. Maar wellicht het meest indrukwekkende was de schaduw van de berg waarop we ons bevonden, geprojecteerd tot in de verte. Door nieuwe regelingen, ingevoerd door de hoeveelheid zwavel die de vulkaan uitstoot, mochten we maar vijf minuten op de top blijven. Na het nemen van een laatste blik, vertrokken we met hoog tempo naar beneden om weer in zuurstofrijkere gebieden terecht te komen. In totaal zijn we 9 uur onderweg geweest, naar de top en terug naar de hut. Het was een ervaring om nooit meer te vergeten.

Stagiair Martijn beklimt Cotopaxi© Local Dreamers, ervaringen stagiair beklimming Cotopaxi 

Leave a Reply